
Een echt aanzoek is er eigenlijk niet geweest en ook op een ring is het nog wachten, maar hun huwelijkscontract was wél in orde toen ze elkaar het ja-woord gaven, lachen Charlotte (31) en Jeff (31). “We wisten heel goed hoe we wat geregeld wilden hebben, maar het was de notaris die ons zei dat een huwelijkscontract daarvoor de beste optie was.”
Naar de notaris in je trouwkleren: het gebeurt niet elke dag, maar het is wel wat Charlotte en Jeff deden, zo’n dikke maand geleden. Pas een uur voor hun huwelijk zetten ze de laatste puntjes op de i voor hun huwelijkscontract. “Die aanpak past wel bij ons”, zegt Charlotte. “Het hoeft allemaal niet zo conventioneel te zijn.” Zo’n vijf jaar geleden leren zij en haar – toen toekomstige – echtgenoot elkaar kennen in Gent. West-Vlaming Jeff woont op dat moment in de studentenstad, Charlotte is van Rotselaar. Al snel gaan ze samenwonen in Charlottes hometown. “Toen we de lening voor ons eerste huis afsloten, hadden we op financieel vlak enkel de basics besproken. Dat veranderde toen we naar onze huidige woonst verhuisden, een schenking van mijn grootmoeder: ik kreeg het van haar op voorwaarde dat ik mijn broers en zus zou uitkopen.”
Poepsimpele oplossing
“Door die schenking had ik op financieel vlak een ‘voorsprong’ op Jeff, en was het huis in principe honderd procent van mij”, gaat Charlotte verder. “Dat laatste wou ik niet, want Jeff en ik hebben een gezin en hij betaalt even goed voor de renovatiewerken. Bovendien wil ik hem beschermen mocht het fout lopen tussen ons, dus wilde ik hem als mede-eigenaar.” Geen gemakkelijke klus, zo blijkt. “Zelf hadden we hele ingewikkelde berekeningen gemaakt om onze wens vast te leggen. Me inkopen in het huis zou me volgens onze redenering twaalf procent belasting kosten”, zegt Jeff. “We gingen langs bij de notaris om raad te vragen, en zij stelde een huwelijkscontract voor. Dat idee leek ons zo simpel dat we niet begrepen dat we daar zelf niet op waren gekomen. (lacht) Door met Charlotte te trouwen en een huwelijkscontract op te stellen met gemeenschap van goederen, zou het huis automatisch van ons allebei worden. Dat was wat we wilden, maar we legden graag ook een aantal bijkomende afspraken vast.”

Ontdek onze brochure over huwen.
Met familie rond de tafel
Omdat Charlottes vermogen deels is bepaald door de schenking van het familiehuis, houden zij en Jeff rekening met de mening van haar ouders bij de opstelling van het contract. “Charlottes vader heeft een zorgvolmacht voor zijn moeder, dus hij was sowieso betrokken bij de schenking van oma’s huis”, zegt Jeff. “Het was soms zoeken naar een evenwicht tussen wat Charlottes familie wou en wat wij voor ons gezin wilden, maar uiteindelijk zijn we er samen uitgeraakt. We lieten vastleggen dat Charlotte bij een scheiding de eerste keuze krijgt om het huis te kopen. Het huis staat namelijk naast dat van haar ouders en zij – en wij – zouden het jammer vinden mocht dat stuk familiegeschiedenis verloren gaan. En dan is er nog het meerwaardestukje van Charlotte: gaan we uit elkaar, dan wordt die extra inbreng eerst van ons totaalkapitaal afgetrokken en daarna het resterende bedrag in twee verdeeld.”

“We hadden zelf ingewikkelde redeneringen over hoe we onze wensen konden vastleggen, maar de notaris kwam met de oplossing en stelde een huwelijkscontract voor”
In eerste instantie is het koppel bezig met een regeling voor bij een eventuele scheiding, maar tijdens het proces rijpen ook andere vragen bij Charlotte. “Hoe langer we ermee bezig waren, hoe meer ik over de dingen nadacht. Wat als een van ons overlijdt? Voor Warre, ons zoontje van één, wilde ik ook dat luikje in orde brengen. Nu ligt vast dat, mocht ik als eerste sterven, mijn meerwaardedeeltje van oma’s huis rechtstreeks naar Warre gaat, zodat dat in mijn kant van de familie blijft.”
Wel een trouwdag, (nog) geen ring
Het contract blijkt uiteindelijk niet alleen het middel om de wensen van het koppel te vast te leggenregisteren, maar is ook dé manier om Charlottes droom te laten uitkomen. “Ik hintte al langer naar trouwen,” glimlacht ze, “maar het kwam er maar niet van. De notaris gaf het welkome duwtje in de rug: drie weken na onze eerste afspraak bij haar gingen we naar het stadhuis. Een echt aanzoek is er dus niet geweest, een trouwdag wel. (lacht) Omdat we nog toevoegingen wilden doen aan het contract, was de definitieve versie ervan net op tijd klaar om mee te nemen naar het stadhuis.” Jeff knikt. “De afspraken zijn gemaakt, dus eigenlijk hoeven we daar nu niet meer mee bezig te zijn: dat is een geruststelling.” “Alleen die ring,” sluit Charlotte af, “daar ben ik eigenlijk nog op aan het wachten.” (lacht)
Tekst Maud Vanmeerhaeghe – Foto’s Jan Crab
Meer info en tips op Notaris.be.